Yara staat al vroeg bij het raam. Ze kijkt naar buiten, ook al is er eigenlijk niets te zien. "Ben je zenuwachtig?" vraagt mama. "Een klein beetje," zegt Yara. Vandaag is een bijzondere dag. Vandaag gaan Yara en haar zusje Lisa voor het eerst naar balletles.
Lisa zit op de grond in de woonkamer. Voor haar staat een tas met nieuwe balletspulletjes erin. Ze haalt alles er steeds weer uit. De schoentjes. Het roze rokje. De maillot. En weer terug in de tas. "Straks vergeten we nog iets," zegt Lisa ernstig. "We gaan gewoon naar balletles," lacht papa. "Niet op wereldreis." Lisa moet giechelen.
Op de bank liggen hun balletpakjes klaar. Yara heeft een lichtroze pakje met een strikje. Lisa heeft een pakje met kleine glitters die glisteren als ze beweegt. "Die van mij schittert," zegt Lisa trots. "Ja," zegt Yara. "Je lijkt bijna een echte ster."
Mama helpt met aankleden. Eerst de maillot. Dat is nog best lastig. Lisa staat op één been te wiebelen en valt bijna tegen de stoel aan. "Voorzichtig!" roept Yara lachend. Daarna de schoentjes. Ze voelen zacht en glad. "Het lijken net pantoffels," zegt Lisa.
Papa maakt een foto van de zusjes. "Goed rechtop staan," zegt hij. Yara probeert heel netjes te kijken. Maar Lisa steekt precies op dat moment haar voet naar voren alsof ze al kan dansen. Klik. Nu lijkt het net alsof Lisa midden in een sprong zit.
In de auto zijn ze stiller dan thuis. "Denk je dat we meteen moeilijke dingen moeten doen?" vraagt Lisa zacht. "Misschien draaien," zegt Yara. "Oh nee," zegt Lisa. "Ik word altijd duizelig van draaien." "Dan hou ik je wel vast." Lisa glimlacht meteen weer.
Bij de balletschool hangt een groot bord op de deur. Binnen horen ze muziek. Ting ting ting, doet de piano. Er lopen allemaal kinderen in balletkleren rond. Sommigen huppelen. Sommigen draaien rondjes. En eentje loopt heel netjes op haar tenen. Lisa kruipt een beetje dichter bij Yara.
Dan komt de juf eraan. Ze heeft haar haren in een keurige knot. "Welkom ballerina's," zegt ze vriendelijk. Yara kijkt snel achterom. Maar nee. De juf bedoelt echt hen.
In de balletzaal hangt een enorme spiegel. "Wow," fluistert Lisa. "Nu zijn we ineens met vier!" De les begint. "Voeten netjes," zegt de juf. Yara probeert precies te doen wat de juf voordoet. Lisa ook. Alleen gaan haar armen soms alle kanten op.
Dan oefenen ze draaien. Yara draait langzaam en voorzichtig. Lisa draait eerst veel te snel. Woeps. Ze zwalkt een beetje alsof ze op een boot staat. Yara schiet in de lach. Lisa ook. Zelfs de juf lacht mee. "Dat gaat al heel goed voor de eerste keer," zegt ze.
Daarna mogen ze springen. Kleine hupjes eerst. En dan grotere. Lisa springt zó hoog dat haar glitterrokje op en neer fladdert. "Kijk mij eens!" roept ze blij.
Aan het einde van de les mogen alle kinderen een buiging maken. Yara buigt heel netjes. Lisa maakt zo'n diepe buiging dat ze bijna weer omvalt. Iedereen lacht.
Als ze naar buiten lopen, voelen ze zich warm en vrolijk tegelijk. "Wanneer mogen we weer?" vraagt Lisa meteen. "Volgende week," zegt mama. "Dat duurt honderd jaar," zucht Lisa.
Thuis trekken ze hun balletschoentjes nog één keer aan. Papa zet muziek op. En midden in de woonkamer draaien Yara en Lisa rondjes. Steeds sneller. Steeds vrolijker. Tot ze lachend op de bank vallen. "Twee echte ballerina's," zegt mama. En Yara en Lisa vinden dat eigenlijk ook wel een beetje.
Meer voorleesverhaaltjes met Yara en Lisa
Terug naar Pinkelotje